بتوء که گل قشنگه

سحری تر ه د واره که پرهدی کوتراره

به هوای نو بها ر ه کَشه ز مه تا ستاره

بتوء که گل قشنگه و طنم خوش آب ورنگه

بتوء نفا ر ِ با لا تلا هی به و نگ و و نگه

مث اون شقایق کوه د نی دشت ود ره ها بو

دلمه هوای و ا رش دنی نصفه های شوسو

تو صدای لَله و ا یی د ل عا شق ِ د وا یی

لب تشنه مره ا و د ل ِ غر بتم هد ا یی

بتوء که رُونه لاله کِنه قمر ی نا له نا له

ا ِسپه اِسپه کوتر من به سحر به پرّوباله

توقشنگی ِ گلی تو نفسا ی سنبلی تو

به صوایی تا نماشون به نوای بلبلی تو

مث ا بر بیقراری سر ِمن ستاره واری

اگه عطر تونواشه د َنیه جهون بهاری

تابستان 1370