سحری تر ه د واره که پرهدی کوتراره
به هوای نو بها ر ه کَشه ز مه تا ستاره
بتوء که گل قشنگه و طنم خوش آب ورنگه
بتوء نفا ر ِ با لا تلا هی به و نگ و و نگه
مث اون شقایق کوه د نی دشت ود ره ها بو
دلمه هوای و ا رش دنی نصفه های شوسو
تو صدای لَله و ا یی د ل عا شق ِ د وا یی
لب تشنه مره ا و د ل ِ غر بتم هد ا یی
بتوء که رُونه لاله کِنه قمر ی نا له نا له
ا ِسپه اِسپه کوتر من به سحر به پرّوباله
توقشنگی ِ گلی تو نفسا ی سنبلی تو
به صوایی تا نماشون به نوای بلبلی تو
مث ا بر بیقراری سر ِمن ستاره واری
اگه عطر تونواشه د َنیه جهون بهاری
تابستان 1370
